Если этот текст оказался рядом в нужный момент — .

Отклики и сообщения можно оставлять в - группе «Остаться» .

В группе принято говорить по существу и с уважением — к словам, людям и тишине между ними.

Текст и музыка — © Александр Ушаков.
Публикация в рамках авторского проекта «Остаться».
Любое воспроизведение или переработка без указания авторства запрещены.

Звук доступен для прослушивания в рамках проекта.


Екінші мүмкіндік

— -NNR- «Екінші мүмкіндік» — есейген махаббат, сенім және бірге болуды таңдаған екі жүрек туралы әсерлі баллада. Бұл – бір-бірін тым ерте де, тым кеш те емес, дәл бірін-бірі шын бағалай алатын кезге жеткенде жолықтырған жандардың хикаясы. Кейде өмір бәрін қайта бастамайды — ол тек екінші мүмкіндік сыйлайды.

Олар кездесті… адам күтетін кезде емес. Бәлкім… жоғалтулардан кейін өмір сүруді үйренгенде… ештеңе күтпейтін кезде.

Ол іздеген жоқ — өз жолымен жай жүрді, Ескі жара, сынықтардан өзін қайта құрды. Жымиысы — сауыттай, дауысында мысқыл бар, Сөздің құнын білетін… үнсіз қалған қоңыраулар. Ол да күтпеді — тек өмір сүрді шамасы келгенше, Сырттай мықты, ішінде — баяғы көктем әлі де. Сынбауды, сұрамауды баяғыда үйренген, Бірақ терең бір жерде… күмәні әлі өлмеген.

Кенет… ішім тына қалды, Біреу барлық соғысты өшіргендей болды. Айқайсыз, жалынды «сүйемсіз», Тек жаныңда… дем аламын еркін. Өрт емес, дауыл емес, айқай емес, Тыныш қана… сенімді бір мезет. Өзіңді артық көрсету қажет емес — Тек болу… және сүйікті болу.

Екеуінің де өткенін өшіру мүмкін емес, Қарапайым сүю үшін тым көп нәрсе көрген. Сөздері абай, жанарлары тереңірек, Олар ойнамады — оған мұқтаж емес. Табалдырықтан «мәңгілік» деп ант етпеді, «Мүмкін» мен «егерден» сарай да көтермеді. Күн артынан күн… баяу ғана, Бірге өмір сүруді үйренді сабырмен ғана.

Бұл жай ғана «кездейсоқ» емес — екі жүректің таңдауы, Бөтен рөлсіз, жалған тағдыр сценарийінсіз. Құтқарылу емес, қашу емес, арман емес — Жылы, тыныш… шындық бұл. Антсыз да, даңғаза сөздерсіз, Бірақ мың түнгі уәделерден де берік. Артық сөз іздеудің де керегі жоқ — Тек жаныңда… мен қаламын.

Олар қарапайым дүниенің бағасын білді: Жылы алақан мен қысқа сөздердің қадірін. Асықпай атқан таң, алаңсыз көзқарас — Бақытқа… себептің де қажеті жоқ екенін.

Жастық емес — бірақ әр күндегі адалдық, Ертегі емес — бірақ үнсіздіктегі жарық. Егер тағдыр тағы да сұраса олардан — Олар осыны таңдар еді… артық «неге» мен «егерсіз».

Бұл бастау емес — бұл мүмкіндік, Бәлкім бізге қалған соңғы үміттің бірі. Құтқарудың да, өртенудің де қажеті жоқ — Тек… бір-біріңді сақтау. Егер бәрі тағы да теріс кетсе де — Біз суық пен қараңғылыққа жоғалмаймыз. Себебі тас қабырғалардың арасынан таптық — «Мәңгілік махаббатты» емес… «Көрейік… тек жібермейік» дегенді.

Кейде өмір… бәрін қайта бастатпайды. Ол саған… екінші мүмкіндік береді. Егер сен оны жолықтырсаң — асықпа. Қалып қой.


IGNORED BY DESIGN